Vragen over Inox

Roestvrij staal, roestvast staal, RVS of inox; het zijn allemaal benaming voor een legering die bestaat uit ijzer, chroom, nikkel en koolstof. Inox bevat minstens 10,5% chroom en maximum 1,2% koolstof.
Het chroom zorgt voor een onzichtbaar laagje chroomoxide en beschermt zo het onderliggende metaal tegen oxidatie (roest). Bij beschadiging herstelt het laagje zichzelf.

In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, kan roestvrij staal toch roesten. Een correctere benaming is roestvast staal.

Wanneer de omstandigheden hardnekkig genoeg zijn (chloor, zouten, scheikundige producten …) kan er roestvorming plaatsvinden. Dit gebeurt vooral bij beschadiging van de oxidatielaag of door het innestelen van andere metalen in het oppervlak of wanneer vuil zich concentreert in kieren en spleten. Ook condensdruppels (zure regen) kunnen voor roest zorgen op lange termijn. Daarom is het aan te raden om regelmatig buitenbalustrades met een vochtige doek af te wassen.

Een ander gevaar is vliegroest: vervuiling aan het oppervlakte door ijzerstof (afkomstig van bv. treinsporen).

In de bouwwereld wordt meestal gebruik gemaakt van Inox 304 of Inox 316 (AISI 304/316). Inox 304 bevat 18% chroom en 8% nikkel. Inox 316 bevat 16% chroom, 10% nikkel en 2% molybdeen. Inox 316 is duurder en beter bestand tegen zoutcorrosie en wordt vooral toegepast in de scheikundige industrie.

Een vaak gemaakte fout is het gebruik van onbehandeld inox aan de kust. Zelfs inox 316 is geen goede oplossing daarvoor. Tot op +/- 20 km van de kust wordt aangeraden om elektrochemisch gepolijst inox te gebruiken. Voor alle andere toepassingen (behalve in corrosieve milieus) is inox 304 of 316, geschuurd met een fijne korrel, voldoende.

Voor de productie van nieuw inox wordt tot 80% schroot gebruikt. Inox wordt voor 100% gerecycleerd. Omdat inox niet gelakt dient te worden, moet deze niet worden verwijderd bij het recycleren, in tegenstelling tot geverfd, verzinkt of vernikkeld staal. De levensduur van inox is veel langer dan andere metalen, door de hoge corosiebestendigheid. Deze eigenschappen in acht genomen, is inox een van de milieuvriendelijkste materialen voor constructies.

Bij het elektrolytisch polijsten, hangen de behandelde onderdelen in een anodisch elektrolytbad. Onder invloed van elektrische stroom en chemicaliën lossen onzuiverheden en ijzer op. Hierdoor wordt het percentage chroom en nikkel aan de oppervlakte sterk verhoogd, wat een sterk verbeterde corrosiebestendigheid tot gevolg heeft.

Bij chromeren wordt een chroomlaag op het materiaal gelegd, wat voor een koude glas zorgt. Bij het elektrolytisch polijsten blijft het materiaal zichtbaar en er vormt zich een warme glanslaag.

Nee. Een elektrolytisch gepolijst oppervlak is schoner en passiever dan bij mechanisch polijsten. Daarbij komt dat er bij mechanisch polijsten microscopische verontreinigingen en ijzerslijpsel in het oppervlak worden gewreven. Daardoor is de elektrolytisch gepolijst inox beter bestand tegen vuil.

Bij het elektrolytisch polijsten, hangen de behandelde onderdelen in een anodisch elektrolytbad. Onder invloed van elektrische stroom en chemicaliën lossen onzuiverheden en ijzer op. Hierdoor wordt het percentage chroom en nikkel aan de oppervlakte sterk verhoogd, wat een sterk verbeterde corrosiebestendigheid tot gevolg heeft.

Bij chromeren wordt een chroomlaag op het materiaal gelegd, wat voor een koude glas zorgt. Bij het elektrolytisch polijsten blijft het materiaal zichtbaar en er vormt zich een warme glanslaag.

Nee. Een elektrolytisch gepolijst oppervlak is schoner en passiever dan bij mechanisch polijsten. Daarbij komt dat er bij mechanisch polijsten microscopische verontreinigingen en ijzerslijpsel in het oppervlak worden gewreven. Daardoor is de elektrolytisch gepolijst inox beter bestand tegen vuil.